Η ΔΕΠΥ είναι μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που στον πυρήνα της έχει ως συμπτωματολογία τη διάσπαση προσοχής, την υπερκινητικότητα και την παρορμητικότητα, από τα οποία προέρχεται και η ονομασία της.  Είναι μια διαταραχή που ξεκινάει και γίνεται αντιληπτή στην παιδική ηλικιά πλέον όμως γνωρίζουμε συνεχίζει και στην ενηλικη ζωή. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια έχει σημειωθεί αυξημένη εγρήγορση στην παγκόσμια ψυχιατρική κοινότητα για την αναγνώριση της διαταραχής αυτής στον ενήλικο πληθυσμό ως συνέχεια από την παιδική και εφηβική ηλικία. 

Τα άτομα με ΔΕΠΥ έχουν δυσκολίες στη Διατήρηση της προσοχής: στη μετατόπιση της προσοχής από ένα ερέθισμα σε άλλο, στην προτεραιότητας εστίασης της προσοχής, δηλαδή πιο απλά να επιλέξει τι είναι σημαντικό να προσέξει ανά πάσα στιγμή. Με αποτέλεσμα τελικά να δυσκολεύονται να  συγκεντρωθούν. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ότι συχνά μοιάζει να μην ακούει τι του λένε σε μια συζήτηση και να χρειάζεται επανάληψη. 

Η υπερκινητικότητα εκδηλώνεται με συνεχείς άσκοπες σωματικές κινήσεις π.χ. του ποδιού (fidgeting) ή περπάτημα πέρα δώθε, δυσκολία παραμονής στην ίδια θέση (τάση για συνεχή κίνηση), αίσθημα ανυπομονησίας πολυλογία, εύκολη εναλλαγή θεμάτων και διακοπή των άλλων όταν μιλάνε. Χαρακτηρίζονται  ανικανότητα ανοχής σε καταστάσεις αδράνειας ή με άλλα λόγια μια μεγαλύτερη από το μέσο όρο αποστροφή στην πλήξη.

“Πάντα νιώθω ότι κάτι πρέπει να κάνω, αλλά δεν ξέρω τι”.

Η παρορμητικότητα εκδηλώνεται με πράξεις εν απουσία σκέψης, ανυπομονησία παραβατική συμπεριφορά, υπερβολικές σπατάλες χρημάτων, εύκολη εναλλαγή συντρόφων, αδυναμία σταθεροποίησης σε εργασιακό επίπεδο και σε επίπεδο σχέσεων. Τέλος ένα σημαντικό ζήτημα είναι και ο εθισμός σε ουσίες με συχνότερο το αλκοόλ, κατάσταση που δυσκολεύει και περιπλέκει τη ζωή του ατόμου.

  • Γενικά η ΔΕΠΥ δε θεωρείται πρόβλημα θέλησης/βούλησης αλλά δυσλειτουργίας 
  • Δεν είναι τεμπελιά όπως το σχετικό στίγμα υποδηλώνει.
  • Δεν αφορά έλλειμμα κατανόησης ή νοημοσύνης, αν και μπορεί να φαίνεται έτσι στο μη εξοικειωμένο παρατηρητή.
  • Τα συμπτώματα της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής δεν έχουν σκαμπανεβάσματα, αλλά είναι σταθερά.
  • Η διάσπαση προσοχής στη ΔΕΠΥ δεν αποτελεί συνειδητή (τη στιγμή που συμβαίνει) ή εσκεμμένη συμπεριφορά.
  • Δεν είναι εφικτό να πιέσουμε άτομο με συμπτώματα διαταραχής ελλειμματικής προσοχής & υπερκινητικότητας να συγκεντρωθεί με παρόμοιο τρόπο που δε γίνεται να πιέσουμε άτομο με μυωπία να δει μακριά!

Τι κάνουμε λοιπόν αν νιώθουμε ότι διαφέρουμε με αυτόν τον ξεχωριστό τρόπο;

Αυτό που έχουν ανάγκη  οι άνθρωποι με ΔΕΠΥ είναι το δικαίωμα στην έγκαιρη και έγκυρη αναγνώριση της νευροδιαφορετικότητας τους. Μια αναγνώριση απαραίτητη προκειμένου να ρυθμίσουν την διαφορετικότητα τους και να μπορούν να ζουν ευτυχισμένοι, πλήρεις και χαρούμενοι. 

Αναζητήστε απαντήσεις στα ερωτήματα σας από ικανούς εξειδικευμένους επαγγελματίες και θεραπευτές και πρόσβαση στην κατάλληλη βοήθεια με όποιο τρόπο είναι αυτή απαραίτητη.